Зулфиянинг “Олтин куз” шеъридан

Севаман, олтин куз, севаман жондан,

Атлас табиатли гўзал чоғингни.

Дарахтлар либоси ранго-ранг, гулгун,

Кўзни эркалаган чаман боғингни.

Мен ғамгин боқмайман, кўнглимда баҳор,

Олтин япроқларга қараб толмайман.

Ясант келинчакдай ҳар бир дарахтни

Севаман! Нигоҳим уза олмайман.

Тўзони ювилган барглар шамолда,

Рангини кўз-кўзлаб қилганда ҳузур,

Ҳозир тинган ёмғир томчиларида,

Олтин япроқларда ёниб тоза нур –

Гавҳар маржон каби ялтираб турса,

Мени ҳам ўрайди шеърий ҳаяжон!