ЭРТАКЛАР ОЛАМИ

Қалин қорнинг ғижирлашига маҳлиё бўлиб шаҳримизнинг юраги бўлмиш Мустақиллик майдонига етиб қолганимизни ҳам пайқамай қолибмиз. Совуқ бўлишига қарамай бу ерда одамлар гавжум. Чор-атрофи тоза ва озода, кўркам майдоннинг гўзаллигидан завқланиб, соф ҳаводан тўйиб-тўйиб нафас оламиз. Қишки таътилда сизларни Мустақиллик майдонига олиб бораман, деган ойижонимни шу тобда бирам яхши кўриб кетдимки асти сўраманг.

– Вой! Ойижон, манави арчаларга қўнган қорпарчаларни қаранг, худди капалакка ўхшайди, дейди укам Жасурбек қувончдан кўзлари чақнаб, майдонга кираверишдаги бир текида турган қатор арчаларни кўрсатиб. Ойим жилмайиб бош ирғаб қўяди. Катта опам ва акам олдинда, мен ва укам ойимнинг ёнида майдон бўйлаб одимлаймиз. Барча мустақиллик майдони ўртасидаги байрам арчаси сари ошиқади. Унинг ранг-баранг ўйинчоқлар билан ясатилганию, кўзни қамаштирувчи безакларига қараб дилинг яйрайди. Ўйинчоқларнинг кўплигини, ёнувчи чироқларнинг ранг-баранглигини кўриб худди эртаклар оламига тушиб қолгандек бўласан. Арча атрофидаги шодиёналар кечгача давом этади. Байрамни томоша қилиб, янграган куй ва қўшиқлардан баҳра оламиз. Опамнинг рақсга тушиши, укамнинг қувноқ шеър айтишидан завқимиз янада ошади. Ойижоним олган совғаларини бизга улашади. Шодланиб кетамиз. Қишки таътил онларининг завқини туямиз. Бир олам таассуротлар билан уйга қайтар эканмиз, дарҳол қўлимга қалам қоғоз олиб қиш манзаралари ҳақида шеър ёзишга киришдим.